Irak’ta geniş toplumsal kesimlerle iktidar arasındaki ilişki, tarihsel olarak zorunlu bir siyasi uzlaşma biçiminde şekillendi. Bu yapıda birey, koşullara göre farklı tutumlar benimseyerek bir nevi maske takınıyor. Merhum sosyolog Ali el-Verdi’nin çalışmalarına atıfta bulunan yazar, Irak toplumunun uzun süre tek bir ilke etrafında birleşmediğini ve liderlerine kalıcı bağlılık göstermediğini belirtiyor.
Yirminci yüzyılın başındaki 1920 İsyanı sırasında halkın “ecnebî yerine yerli yönetici” mesajı veren sloganları, İngiliz etkisinin yerleşmesiyle birlikte farklı bir içeriğe büründü. Cumhuriyetin ilk döneminde Abdülkerim Kasım’a yönelik övgü dolu sloganlar, kısa sürede siyasi gerilimin artmasıyla sert bir dile dönüştü. Yazar, 2003 sonrasında demokratik bir dönüşüm umudu taşındığını, ancak sahneye çıkan aktörlerin idari ve mali yolsuzluk ile yaygın usulsüzlüklerle ülkeyi ekonomik çöküşün eşiğine getirdiğini ifade ediyor.