Filozoflar, arkadaşlığın yalnızca sosyal bir ilişki değil, aynı zamanda kendini tanıma ve mutluluğa ulaşma yolunda temel bir anahtar olduğunu savunmaktadır. Aristo, iki bin yıldan uzun bir süre önce arkadaşlığın insan yaşamındaki bu kritik rolüne dikkat çekmiştir. Gerçek bir dost, bireyin kendi kişiliğini geliştirmesine ve erdemlerini ortaya çıkarmasına yardımcı olan bir ayna görevi görür.
Aristo'ya göre mutluluk veya "iyi bir yaşam", yalnızca bireysel çabalarla değil, güven ve saygıya dayalı insani ilişkilerle mümkündür. Bu bağlamda dost, kişiyi bilgelik, dürüstlük ve cesarete yönlendiren "ikinci bir benlik" olarak tanımlanır. Dolayısıyla gerçek arkadaşlık, öz farkındalık ile insani ilişkiler arasında bir köprü kurarak yaşam kalitesini artıran en önemli unsurlardan biri olarak kabul edilir.